ΝΕΑ

    28η Οκτωβρίου (ή αλλιώς Επέτειος του ΟΧΙ)




    Όταν έχεις την τύχη ή την ατυχία ο στενός συγγενικός σου κύκλος να περιλαμβάνει μικρά παιδιά, πολλές φορές είσαι υποχρεωμένος να πληρώσεις γι' αυτό σου το σφάλμα, συμμετέχοντας σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες, όπως παιδικά πάρτυ, αθλητικές/μουσικές/χορευτικές εκδηλώσεις, βραβεύσεις, σχολικές γιορτές, χορούς, τραγούδια και άλλα συναρπαστικά.
    Ως αδύναμο υποχείριο της μοίρας κι εγώ, να μην τα πολυλογώ ετίμησα με την παρουσία μου τη σχολική εορτή του "ΟΧΙ", όπως λέμε στην καθομιλουμένη, ενός απλού λιτού συνηθισμένου δημόσιου δημοτικού σχολείου.

    Ξεπερνώντας τα πρώτα ρίγη στη θέα των πολύχρωμων κάγκελων που περιτριγυρίζουν το λευκό κτήριο με τα  παραθυράκια γεμάτα  αυτοκόλλητα
    χελιδονάκια, νουμεράκια, γραμματάκια, ζωγραφούλες, και αισίως κατευνάζοντας όλες εκείνες τις τραυματικές αναμνήσεις από την εποχή που μου κρεμούσαν μια τεράστια σάκα στον ώμο, πέρασα τη μεγάλη αυλόπορτα.

    Πρώτη εικόνα ένα σωρό μαμάδες, μπαμπάδες, γιαγιάδες παππούδες, που πήγαν να καμαρώσουν τα βλαστάρια τους, κάποιοι μέσα στην αίθουσα εκδηλώσεων, μερικοί  απέξω, και όλοι ακριβώς στην πόρτα. Γιατί σου λέει φιλαράκι για να μπεις πρέπει να σπρώξεις, να ποδοπατήσεις, να χουφτώσεις, να σε χουφτώσουμε γιατί δεν έχει σημασία πόσες άδειες καρέκλες έχει η αίθουσα, ούτε πόσα στρέμματα είναι το προαύλιο, η πόρτα έχει άλλη χάρη. Προχωρώντας στα ενδότερα λοιπόν, λίγο ξεμαλλιασμένη, με δυο- τρία νύχια βγαλμένα, το δε παλτό μάλλον κάπου θα σκάλωσε παραπίσω, αρχίζω να χαμογελώ ευγενικά στις διάφορες κυρίες που με γνώριζαν (μάλλον) και με χαιρετούσαν ενώ η τσιχλίτσα έδινε το τέμπο στο σκανάρισμα, τύπου απο-πάνω-προς-τα-κάτω, ίσως να βλέπανε και τα εσώρουχα δεν ξέρω, και τέλος πάντων παλουκώθηκα σε μια από τις αρχέγονες ξύλινες καρεκλίτσες μεγέθους έξτρα έξτρα έξτρα σμολ, που πάνω κουβαλούσαν ιστορία γενεών και γενεών, σε φάση πόσες κλανιές των τότε μαθητών και νυν τοπικών αρχόντων να έχουν υποστεί;

    Με τα πολλά έχοντας πλέον προσαρμοστεί στο χώρο αρχίζω να παρατηρώ τα δρώμενα, παιδάκια να προσπαθούν να απαγγείλουν τους πιο ηλίθιους
    στίχους που μπορεί να έχουν γραφτεί, από τα πιο άθλια ποιήματα που αναρωτιέμαι αν όντως είναι γραμμένα από αληθινούς ποιητές ή αν τα γράφουν οι ίδιοι οι δάσκαλοι στο πόδι, σε κάποιο διάλειμμα πίνοντας νεσκαφέ. Φυσικά τα καημένα αμφιβάλλω αν καταλαβαίνουν έστω και λίγο τί λένε, γιατί τα λένε, γιατί γίνονται όλες αυτές οι φαμφάρες, για ποιό
    λόγο θα πρέπει "να πολεμήσουμε κι εμείς σαν γνήσια ελληνόπουλα, και η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, και έγιναν μπουχός οι μακαρονάδες
    (εμείς τις φάγαμε με τυράκι τριμμένο, μην το κάνουμε θέμα)". Κι ύστερα απο κάτω οι γονείς που κάνουν έναν πανζουρλισμό καθώς βρήκανε τη στιγμή να συζητήσουν όλα τα κουτσομπολιά του μήνα, να σχολιάσουν ποιανής είναι εκείνο το παιδί, να σηκωθούν, να φέρουν και δυο βόλτες την αίθουσα, μήτε υποψήφιοι δήμαρχοι που κάνουν σοσιαλάιζινγκ. Σεβαστείτε το παιδιά σας ρεε! Για σας τα λένε όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα! Ακούστε τα τουλάχιστον και πάψτε να τα τραβάτε 1000 φωτογραφίες το δευτερόλεπτο, ενώ με το άλλο χέρι
    τραβάτε βίντεο λες και είναι ο γάμος και η βάφτιση τους ταυτόχρονα! Είναι αστείο να βλέπεις σε κάθε παιδί που ανεβαίνει να πει το ποίημα να αντιστοιχίζεται μια μαμά που εκτοξεύεται, ποδοπατάει τους πάντες ώστε να πλησιάσει στη σκηνή, να μη χάσει την αποκλειστικότητα του παπαράτσι, έχοντας αφήσει το μισό κοινό πίσω της να παρακολουθεί τα οπίσθιά της, για να γυρίσει σε λίγο όλο καμάρι να ολοκληρώσει τη συζήτηση με τη διπλανή της.
     
    Και φυσικά, οι δάσκαλοι. Συνήθως τρεις: Ο μαθουσιάλιος κύριος μπαμπούλας υπεύθυνος για την διατήρηση της τάξης και της ησυχίας στο χώρο, μια κυριούλα με ένα σωρό χαρτιά στα χέρια στο ρόλο του υποβολέα, κι ένα μανάρι να κρατάει το μικρόφωνο και να συντονίζει.. μαλλάκι μακρύ κοτσιδούλα, μπρατσάκια νόστιμα, κωλαράκι στρογγυλό.. (Μάζεψε τα σάλια σου μωρή!)

    Και να σου σε λίγο βγαίνει το δικό μας το πιτσιρίκι σε σκερτσάκι! Ο λοχίας μας, συγκεντρώνει το στρατό του, δυο παιδάκια δηλαδή, τους δίνει εντολές για το πώς θα πρέπει να κάνουν οικονομία στα πυρομαχικά "Κάθε βόλι και κεφάλι!", σε λίγο οι Μακαρονάδες ξαναχτυπάνε, φεύγουν ηττημένοι, οι φαντάροι μας το ρίχνουν στο τραγούδι, κορόιδο Μουσολίνι και τα τοιαύτα, ενώ δε λείπουν οι φιλοφρονήσεις του τύπου "Ζήτω ο λοχίας μας απο 'δώ,
    Ζήτω οι φαντάροι μας απο την άλλη, Ζήτω και οι ελληνοπούλες που πλέξανε σκαλτσούνια.." Και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε. Γιατί ναι, ΈΤΣΙ  
    έγιναν τα πράγματα τότε. Για να μη σχολιάσω την όλη σκηνοθεσία, τους διαλόγους και τη δολοφονία της τέχνης που λέγεται "θέατρο". Και βέβαια δεν περιμένεις απο τα παιδάκια να κάνουν φοβερά πράγματα, αλλά αν δε ξέρεις, ΜΗΝ τα υποβάλεις σε αυτή τη διαδικασία ψωνισμένε δάσκαλε, γιατί
    τους δίνεις εντελώς λανθασμένη άποψη για το τί είναι το θέατρο! Ναι, έχω θέμα με το θέατρο..

    Ας μη τα πολυλογώ άλλο, φτάνει η στιγμή που αυτή η ωραία γιορτούλα τελειώνει επιτέλους και ο αντίλαλος απο τις φωνούλες σου παίρνει
    τόσο τα αυτιά, όσο και οι "φρουροί" της πόρτας σου παίρνουν ότι δε σου πήραν όταν μπήκες. Εκεί ξαναμαναχαιρετάς, χαμογελάς και αποχωρείς
    σαν γνήσιος πατριώτης που τίμησε την πατρίδα και φέτος, έχοντας μάθει αρκετά πικάντικα νέα για την Κούλα, να τα αναλύσεις μέχρι αηδίας
    και να τα διασταυρώσεις με τις γειτόνισσες. Μόλις έφτιαξε η μέρα σου!

    Χρόνια Πολλά σε όλη την Ελλάδα, Χρόνια Πολλά στους Έλληνες!


    28η Οκτωβρίου (ή αλλιώς Επέτειος του ΟΧΙ)
    • Σχόλια
    • Συνδέσεις
    Κορυφή