ΝΕΑ

    Άτιμη Κοινωνία




    Τα πρέπει, τα μη, τα τι και τα γιατί, σ'ένα χορό στον χώρο αγκαλιάζονται και αγαπιούνται δεόντως και ξεκάθαρα. Θέλω να πω, σκληρή και άκαρδη κοινωνία, σε σένα μιλάω, που μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησες, πόσο αλήθεια είναι όσα μας πούλησες και πόσες φορές μας πούλησες για ένα ψέμα;
    Πόσο στ'αλήθεια ευθύνεσαι για την κατάντια μας, και πόσο πράγματι εμείς την αποζητήσαμε μαζοχιστικά, να τη νιώσουμε, να φχαριστηθούμε το μοιρολόι;

    Άτιμη κοινωνία, μας έριξες στη ζούγκλα  με τα άγρια θηρία μετά τα 30, και ο ξαφνικός απογαλακτισμός μας πλήγωσε βαθιά μια για πάντα, σαν ορφανά να αποζητάμε το φαγητό της μάνας και τη ζακέτα που αρνιόμασταν να φορέσουμε, το πάντα καθαρό σπίτι που μοσχοβολούσε χλωρίνη.
    Και τώρα δεν έχουμε ποιον να μπει μπροστά και να πει "Άσε ήσυχο το παιδί!" "Μην κουράζεις το παιδί!",  που το παιδί έγινε ολόκληρο γαϊδούρι και ακόμη κοιμάται στα ζεστά, φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια της μαμάς!

    Άτιμη κοινωνία, δεν μας έκανες διευθυντές ούτε μεγαλοστελέχη σε ένδοξες εταιρίες όταν μια ωραία μέρα αποφασίσαμε να εργαστούμε! ..είχαμε τόση όρεξη για δουλειά που βάλαμε τη μαμά να μας σιδερώσει το καλό πουκάμισο και να μας γυαλίσει τα παπούτσια, βάλαμε και το ζελέ στο μαλλί, και καθήσαμε με στυλ μπροστά στην τηλεόραση περιμένοντας το μισθό να μπει στο λογαριασμό τον οποίο ο μπαμπάς άνοιξε στην τράπεζα για μας.

    Άτιμη κοινωνία, μας πέταξες σε μια δημόσια παλιοσχολή γεμάτη αδικίες όπου οι καθηγητές μας κόβουν ανελέητα και χωρίς στοργή όταν εμείς χαραμίζουμε ολόκληρο μισάωρο πριν την εξέταση για να ρωτήσουμε τα ΣοΣ και να φτιάξουμε σκονάκια απο ύλη άσχετη και παραπληγική.

    Άτιμη κοινωνία μας στέρησες το τζόκερ, τη θεογκόμενα και τον άντρα δυο μέτρα με BMW και ferrari.

    Άτιμη κοινωνία, μας ανάγκασες να μάθουμε να βράζουμε μακαρόνια για να φάμε, να λέμε ευχαριστώ σε τιποτένιους, να χαμογελάμε στους απέναντι, αντί να τους διατάζουμε να μας υπηρετούν όταν τους χρειαζόμαστε.

    Άτιμη κοινωνία μας έφτασες σε σημείο να ψωνίζουμε εσώρουχα απο τη λαϊκή, να παίρνουμε μαργαρίνη απο τη φτηνή και να δώσουμε επιτέλους απάντηση στο "Μα τι είμαι;" που συνήθως λέγαμε για να δηλώσουμε το πόσο ανώτεροι είμαστε για να πέσουμε τόσο χαμηλά ώστε να σηκώσουμε το μανίκι και να καθαρίσουμε τα σκατά.. Και τώρα ώ, εσύ άτιμη κοινωνία, αλήτισσα, δεν αναγνωρίζεις τη μεγάλη μας θυσία που σηκωθήκαμε και καταδεχτήκαμε να συναναστραφούμε με βρώμικους μεροκαματιάρηδες, υδρωμένους εργάτες, (πόσο ελεεινοί και σιχαμένοι!), και δεν πάμε πια κάθε βδομάδα για μανικιούρ!

    Άτιμη κοινωνία, τα νύχια μας είναι 2 μέτρα, και οι βλεφαρίδες επίσης, και ίσως και η γλώσσα μας πολύ μακρύτερη, και καλά κάνουμε! Είμαστε άρχοντες τις υψηλής Κοινωνίας, άτιμη κοινωνία! Ζούμε σε κόσμο που Εσυ κατέστρεψες, αντί να μας τον στρώσεις με ροδοπέταλα, να καθίσουμε το τρυφερό πωπούδι μας..

    Μα άτιμη κοινωνία σε συγχωρούμε. Γιατί χάρη σε σένα έχουμε ένα κατιτίς να συζητάμε και να κλαιγόμαστε όταν λιώνουμε ολημερίς στις καφετέρειες και στο facebook. Χάρη σε σένα μπορούμε να το παίζουμε σοφοί και καλλιεργημένοι ενώ ξυνόμαστε, αναλύοντας με στόμφο στις κατηγόριες το πόσο σάπια είσαι, και πώς οι άλλοι σε σάπισαν. Οι άλλοι, οι σαν κι εμάς...

    Άτιμη κοινωνία, που έφτιαξες κι εμένα και μου έδωσες σελφοκόνταρο για να με ολοκληρώσεις πια σε τούτο τον πλανήτη..

    Τα σέβη μου στον Κεμάλ!
    no image
    • Σχόλια
    • Συνδέσεις
    Κορυφή